Na de wijse: De heele werelt is in roeren. ICk bevind het nu in dit leven Waerheyt te zijn dat David seyt, In sijn hondertste Psalm en seven Die met schepen, soo hy uytleyt Op de zee-vaert heeft uytghebreyt Sijn hand'le Over't groot water en met bescheyt Gods wond'ren versoeckt ter zee. Als hy sprack en een stom-winde De baren opheefde goetront, Dat sy ten Hemel voeren swinde En wederom in den afgront Dat hare ziel van anghst terstont Wordt versaeght En tuymelde heel onghesont, Als eenen droncken man geplaeght. In haer anghst riepen sy den Heere Hy holpse uyt al haren noot En stilde dat onweder seere, Dat de baren haer leeghden bloot,
Sy waren blijde minjoot, Dat 't stil was Ende dat sy al vanden doodt Te lande quamen op dat pas. Die sullen dan den Heere dancken En prijsen voor sijn groote goet Voor sijn wonderbaerlijcke rancken Die hy al aen de mensche doet. Ick stae nu oock op sulcken voet, Heere fijn, Geeft dat ick u al met ootmoet Oock prijse als't soo gaet met mijn. Laet my ter saligheyt geschieden Dat is mijn vriendelijcke bee Ionas wou u ter zee ontvlieden, Op sulcke wijs wil ick niet mee. Het gingh haer recht na Davids ree Doen sy't landt Creghen deur stilte van de zee, Soo deden sy u offerhandt. Met Paulus heb ick oock geleden Schip-brekinghe met swaer verdriet. Geeft slechts, o Heere, datter niet mede Al nae den gheest niet en gheschiet: Soo wil ick u loven met vliet
T'alder stondt, Alsmen u werck seer aensiet, So ghedencktmen op u verbondt. Want ghy hebt haer een perck ghegheven Waer over datse niet en magh, Hoewel de baren hoogh verheven, Daer schijnt te wesen gheen verdragh, Doch sy vermeughen niet een slagh Teghen u raet, Men houdt het voor een bly gelagh Die in haer tempeest niet vergaet. Hoe veel te meer sal't blijschap wesen, Die hier raeckt uyt 'swerelts foreest Ter ruste in u rijck ghepresen, Men siet meenighen cloecken geest, Die den vromen krenckt aldermeest Om ter neer Te brenghen, mijn hert is bevreest, Doet my bystant o goede Heer. Haelt my in u eeuwighe ruste, Ter werelt is't seer prikeloos, Waer ick my wend, of keer met luste Ick bevind de mensch altijdt boos, Daer is nau een bloeyende roos Nae u wil,
En mijn vleys is soo roekeloos, Hoe soud ick het langh houden stil Wilt u, Heer, over my ontfermen, My te helpen uyt 't prijcel hier, Bewaert my voor alle quae stermen Die aencomen met groot dangier Sy brenghen my ter neder schier, Goede Godt, Behoet my van't eeuwighe vyer, Bid ick ootmoedelijck in't slot. Na beter.
Cookies on Poetry Cove