Na de wijse: Van den hondertsten Psalm.
VVEl dien die Godt den Heere vreest,
Op sijn wegen gaet na den gheest,
Hy sal hem generen bereyt,
Al met zijn handen arrebeyt.
Wel u ghy hebtet goet met vreen,
En u wijf sal wesen met een
Als een vruchtbare wijnstock,
Rontom uwen huys met ghelock.
V Kinders sullen sijn ghelijck
Die Olijftacken schoon en rijck
Rontom u tafel, groen als clijf,
Siet alsoo is een deuchdelijck wijf.
Een edele Gaef vanden Heer,
Wordt gegeven, na Sprachs leer,
Den genen die Godt vreest oprecht,
Hy sy dan rijck, arm, wijs of slecht.
So is sy hem een troost met vlijt,
En maeckt hem vrolijck alle tijdt,
Dus seghent Godt die echte staet,
Die ghetrou in sijn vreese gaet.
Exempel aen Tobias goet,
Vroom van leven ende ghemoet,
Godt voeghde hem iuyst toe Sara,
Al stonder veel andere nae.
Waer mee hy in Gods vreese leeft,
Met kint en kints kinders beleeft,
Siet so was gheseghent die Man,
Die Godt vreest en niet wijckt daer van.
Die heer sal u seghenen tuck,
Op dat ghy oock siet dat gheluck
Ierusalems, u leven langh
Te leyden een vreedtsame gangh.
En uwer kints kinderen siet,
Vreed' over Israels ghebiet,
Behoet ons Heer voor misval snoo
Amen, dat is tgheschiedt alsoo.
Na beter.