Op de zelve.
AY my! wat klucht was dat, ons Jacob heel bestoven,
Het Hemt wert op-gelicht, men sag sijn poppegoet:
Maar doen hy wacker wierdt, wild' hy 't noch niet geloven,
Doch hy verkroptent in, en nam het al voor zoet.
Doch na een dagh a twee, als hy in 't bed lach tiere,
Wiert hy weer overmant van Boomgaart en van Pieren,
Het vonnis wierdt gevelt, hy most op 't houte Paart
De Scharp-rechter vat hem by sijn been en staart:
Maar hoe hem dat bequam, ik lach my schier tot pisse,
Want hy quam in 't gevecht sijn Pruyck van 't hooft te misse;
Hier stont hy nu bekayt met een geschooren kop,
Hy leek een kakkerlak, die eerst kruypt uyt den dop,
Het gansche Huys in roer met dese snaakerye:
Doch Jacob, dit s be gut al qualijk om te lye,
Dus pakt hy 's anderen daegs van Piere so weer aan,
Dat hy hem met de handt voor 't bloote gat quam slaan.
Allacchende.