Skip to content
1304–1374

CCXCI

Francesco Petrarca

Quand' io veggio dal ciel scender l' aurora co la fronte di rose et co' crin d' oro, Amor m' assale, ond' io mi discoloro, et dico sospirando: Ivi è Laura ora.

O felice Titon, tu sai ben l' ora da ricovrare il tuo caro tesoro: ma io che debbo far del dolce alloro? che se 'l vo' riveder, conven ch' io mora.

I vostri dipartir' non son sí duri, ch' almen di notte suol tornar colei che non â schifo le tue bianche chiome: le mie notti fra triste, e i giorni oscuri,

quella che n' à portato i penser' miei, né di sé m' à lasciato altro che 'l nome.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
CCXCI · Francesco Petrarca · Poetry Cove