Skip to content
1304–1374

CCLXXIX

Francesco Petrarca

Se lamentar augelli, o verdi fronde mover soavemente a l' aura estiva, o roco mormorar di lucide onde s' ode d' una fiorita et fresca riva,

là 'v' io seggia d' amor pensoso et scriva, lei che 'l ciel ne mostrò, terra n' asconde, veggio, et odo, et intendo ch' anchor viva di sí lontano a' sospir' miei risponde.

«Deh, perché inanzi 'l tempo ti consume? –mi dice con pietate– a che pur versi degli occhi tristi un doloroso fiume? Di me non pianger tu, ché' miei dí fersi

morendo eterni, et ne l' interno lume, quando mostrai de chiuder, gli occhi apersi».

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
CCLXXIX · Francesco Petrarca · Poetry Cove