Van veele schoone geschiedenissen, een besonderlijck op dese woorden met devotie uyt-gesproken: H. MARIA bidt voor ons in de ure onser doodt: seer troostelijck voor alle menschen, die tegen de doodt seer schroomen.
EEn yverigh goet man; als hy gingh over-wegen Dat hy eens sterven moest, heeft grooten schroom gekregen; Soo dickwils als hy las in sijnen Weest-gegroet In d'ure mynder doodt, verschoot het al sijn bloet. Maria bidt voor ons, als broose crancke menschen: Ick come hier by u uyt gront mijns herten wenschen; Dat ghy my by wild staen in d'ure mijnder doodt, Den schrick die my bevanght; is meer als over-groot. Ick vrees des swaren strijdt, die my dan aen sal comen; Dat u gelifte waer, daer in my wat te vromen,
Daer menich heylich man soo seer heeft voor geschroomt, Door dese by stant wirt mijn vreese seer getoont. Ick ligh soo menich reys met slape loose nachten, Met dat de bleecke doodt soo svveeft in mijn gedachten: Ick spreeck soo menich mael tot mijn benaude ziel, Maer dat u desen nacht de doodt eens over-viel! Wat soudje nietich mensch in dees benautheyt maecken? Het is soo sware saeck, soo herte not' om kraecken: Het gaet ten eersten af, of eeuwelijcke wel, Of naer den diepen poel, den af-gront van de Hel. Dat ick het recht-snoer wist van een goet saligh leven, Ick wou met al mijn hert my daer toe gaen begeven; U Soon (O weerde Maeght) die hert en sinnen kent, Die weet wat yver-sucht staet in mijn ziel geprent.
Met quam in sijn gemoet een troostich woort gevallen, Dat daer toe't Crans ghebedt sou't dinstichst 'sijn van allen; Al of, Godt had geseyt soo vast nam hy dat aen: En met een groote hop' is daer op voort gegaen. Dit was den gront, waer op dat hy bestont te bouwen; Niet als wel ander doen met flou en cleyn betrouwen; 'T gingh anders hier te werck, en 't is hem soo geluckt, Dat sonder schrick sijn ziel werd uyt den lijf geruckt. Die bange vrees die langh sijn herte had bestreden: Wanneer het killich sweet door-renden nu sijn leden: En dat den tijt vvas om, en d'ure des doots vvas daer, Noch vrees, noch angst, noch strijt en werd hy't minst ghewaer. Den duyvel die hem meest doen meynden te bevechten, Die vvas soo machte-loos dat hy niet uyt cost rechten;
De wanhop' en den schroom die snelden van de baen, Soo haest Maria quam haer dienaer by te staen. Sy, die was met een schaer van Engelen gecomen: Die heeft die suyver ziel uyt 't lichaem met genomen; Gelijck hy had versocht, sy heeftet soo gedaen, Want voor de ur' des doots was al den schrick vergaen. Hoe menich duysent mensch die dan begint te schroomen, Oock soo hy maer by nacht comt van de dood te droomen; Wel sijt ghy soo bevreest, en daer van soo vervaert, Ghy weet nu, wie dat best' den schrick des doodts bedaert. Soo ghy Maria lieft naer u vermogen crachten. Sy, duysent mael noch meer streelt u in haer gedachten; Eert ghy haer met den Crans als vaste minne pandt, Daer voor in alle noodt reyckt 's u altijt de handt.
Cookies on Poetry Cove