MARIA vertoont haer snachts aen een seker Religieuse seer devoot toden H. Roosen-Crans: Maeckt haer kenbaer hoe beyster aenghenaem haer sijn dese woorden inden VVeest gegroet de Heere is met u.
ALs ick een goede vriendt, of wel oock vremde lieden Wou eenigh groot geluck, of goede gunst aenbieden: Het grootst' geluck van all' dat ick hem wenschen sou, Dat is, dat hy sou sijn devoot aen ons Lieu-Vrou. Siet maer den Weest-gegroet: gaet die eens over-leggen; Ick weete hier soo veel fraey dingen van te segghen, Dat ghy vremt op sult sien, als ghy het hooren sult, Dus hoort een weynigh toe, of leeste't met gedult. Een seker Religieus', dat wel staet t'over-wegen, Had' grooten yver-sucht tot dit gebedt gekregen;
Soo dat 's een heelen Crans yan vijfthien tienkens las, Ter wijlen sy noch jonck, en in haer proef-iaer was. Schoon dat sy veerdich was, en vinnich in het lesen, Daer moesten even wel dry quartier urs toe wesen; Het heeft des niet te min Maria seer behaeght, Maer over't ras gelees soo heeftser wat beclaeght. Als met den avont-stondt de Sonne was verdwenen: Maria inden nacht is voor haer bed' verschenen; Door d'onbegrepen licht wert 's uyt den slaep ontwaeckt, Wel peysden sy, wie is hier aen mijn bed geraeckt! Sy sey, wie dat se was: 'k coom my veropenbaren Aen uwe jonge jeucht, aen uwe groene jaren; U proef-jaer dat is uyt, ghy hebt'et wel voldaen, Maer nu moet ghy voort-aen een trapjen hooger gaen,
Ick sien in u gemoet een grooten yver sweven: Ick sien u gunst tot my in u gevrichten leven: Ick sien op't Crans-gebede dat ghy daer wel op past: Ick sien dat uwen geest is aen den Hemel vast. Ghy kunt niet beter doen, als uwen tijt besteden In't Roosen-Crans gebedt, maer met aendachticheden; Ghy gaet te vinnich voort, ghy leestet wat te ras, Die rassicheyt komt hier niet al te wel te pas. Om niet verstroyt te sijn, daer moetje oock op letten, Alst niet van Godt en is terstont dat te versetten: Want de verstroytheyt wast gelijck het onkruyt groeyt, Soo dinter op gepast, om uyt te sijn geroeyt. Dees moeyt voor my gedaen sal ick ten hoochsten achten; Ben ick in u gepeys, ghy sijt in mijn gedachten;
Soo ghy wel op mijn denckt; ick denck op u veel meer, Ghy doet groot ziel-profijt, en my geschiet groot eer. Als ghy met dit cieraet van dees schoon Roosen-croonen My altijt soo vereert, ick sal't genoech u loonen; En dese Roosen staen altijt in haer saisoen, Daer is noch seker maent, noch weeck, noch dagh van doen. Men hoeft geen lenten tijt, men hoeft geen somer-dagen; Men vreest geen fellen vorst, men vreest geen winter-vlagen: Den ys-ganck noch den sneeuw dat moetje vry verstaen, En doet sijn lees-daegh noyt dit bloem-gewas vergaen. Laet tusschen dagh en nacht vry eenen voet dick vriesen: Dees bloem sal noyt haer glans, noch haren reuck verliesen. Lief dochter! 'tis u hert, daer dit gewas in groeyt, Dat met aendachtigheyt maer dient te sijn besproeyt.
Soud' gy my noch voort-aen dry Roosen-hoeykens schencken Gaet wat met beter staey den weest-gegroet bedencken; De Heere is met u: als ghy dees woorden leest, Dat was den blijsten dagh die my oyt is geweest. Dat was den blijsten dagh die my doen kon gebeuren: Geen mensch verstant soo groot, die, die kan achter speuren; Dat vvas den blijsten dagh die immer komen kost, Hy svveeft noch in mijn ziel, al vvaer hy eerst begost. Naer dese vvoorden is mijn aldermeest verlanghen: My dunckt, dat ick dan vveer Godts Sone kom 't ontfangen; De vreucht die ick toen had' daer spreke ick niet van, Die vvas soo groot dat die geen mensch begrijpen kan. Die vvilt aen ons Lieu-Vrou dan groot genoegen geven, Dat dese vvoorden vvel staen in sijn hert geschreven;
Het is een kleyn versoeck, en t'is een lichte saeck, Des niet te min, het is haer d'aldergrootst' vermaeck. Soo ghy haer daer in dint, sy sal 't u soo vergelden, Dat, dit geen mensche tong sal konnen uyt-gebelden; De Heere is met u, als gh'op die woorden let, Geen tijt soo kostelijck, die beter is bestet, 'T belang dat is geseyt, het af-scheet is genomen; En sy met alle vlijt ging haer daer toe vervromen: Sy sagh wel dat' geen droom, noch geen bedroch en was, Sy streeck het vonnis self, dat sy te veerdich las. Als sy naer elck gebedt toen ging een teecxken schuyven: (Den alderbesten wijn geperst uyt rijpe druyven, Smaeckt soo geen lecker tong) als haer deed' die gebet, Met sulck' aendachtigheyt heeft sy daer op gelet.
Het yser vvert gesmeed in't heetsten van sijn gloeyen: Het Roosken vvert geplyckt in't schoonste van sijn groeyen: Sy heeftet soo bestiert, en soo fraey na gedaen. Dat sy sagh voor haer doodt den Hemel open staen, Proeft oock op dees manier u dit eens te gevvennen: Jck vveet ghy segghen sult, en t'selve med bekennen, Die u dit heeft geraën, dat hy de vvaerheyt seyt, Want meer die hebben dit door onder-ondentheyt.
Cookies on Poetry Cove