Op de wyse: Esprits qui souspirez.
Daisilo.
PErsisch' Infante, Bloem uyt Cyrus edel aren
Ghesproten in des hoofs vergulde salen bly,
Der Ioffren wel ghestiert rijcklijck ghepronckte scharen
Niet konnen wachten, of uw dienst, naer uw waerdy.
Granida.
Welbooren harder schoon de leden zeden reden
Die d'opghetoghen sin des stommen vollecx voen,
V met groot achtbaerheyt eerwaerdelijck bekleden,
En hebben tot haer hulp noch macht noch pracht van doen.
Daisilo.
't Alstierende vernuft met heete liefd bevanghen,
Heeft met meer konst uw siel en lichaem afghepast,
Als het ontallijck tal der werlden, die der hanghen
Straelvlammende' in de lucht, en nerghens zijnse vast.
Granida.
Verquickelijcker gheest heeft u natuyr gheschapen
In't harte voocht ghesicht, en voorhooft sonder frons,
Als jeuchlijck dier of plant kan, op het voorjaer, rapen,
Wt het aenschijn vol glans, des heuchelijcke Sons.
Daisilo.
Den milden Hemel u verganckloosheyt toevoeghe,
Ach waerdy van de Goon voor een Godin ghegroet!
En ick't Altaer, dat uw heylighe voeten droeghe!
Soo soud ick groeyen van't gheknielde volcx ootmoedt.
Granida.
Soo de killende doodt ghewent het al te schaecken
Een eeuwich leven, uw vriendinne, schuldich waer;
Soo storve' ick, om u Heer van sulcken schuldt te maecken,
't Altaer van uw Godin, mijn Haylich van't Altaer.