Op de wyse: Sei tanto gratiosa. SIchbare Godt, te pralen In wiens aenschijn, natuyr haer siele sette, Vol eyndeloose stralen Van vrolijck licht, en levendmakende' hette. Die't al verquickt // die't al beschickt, Wat leeft, oft hellept leven: Dies u, met reden, Den krans der wetentheden Wordt ghegheven.
Al goet en al bescheyden Schift ghy van een, de doodt vyande tyden; En laschtse, tusschen beyden, Met Lente en Herfst, die niet so bitter stryden. Soo d'eene dach // u hooch gaen sach, En d'ander dach ver neder, Soud niet vol pynen, Het breyn des werelts schynen, Aen het weder?
Niemandt en heeft t'ontberen Vw goedtheyt mildt, ghy lonckt soo vriendelijcken Op Ambachts lien, als Heeren, Op slordige' arme' als overdwaelsche rijcken. Gheen straffe rol // in 'swerelds hol, Is u belast te voeren; Maer siel en sinnen, Met uwe cracht, uyt minnen, Te beroeren.
Ghy roert, op d'Aerdsche stede De menschen by haer geest van lichaem dwerghen, Alleene niet, maer mede, In woeste Zee, 't woeste onghediert als berghen; Dat nimmer stil // sich rusten wil, Maer dobbert op de vloeden, Gheeft hem tot spelen, Wanneer u ooch comt streelen Haer ghemoeden.
Lof die u heeft gheschapen, V die mijn ooghen licht gheeft, om t'aenschouwen 't Cieraedt daer sy nae gapen, D'eerwaerdichst van veel hondert duysendt vrouwen, Die al haer tredt // van zeden set, Om d'Eere t'onderhalen, Die ghy kunt wenschen, Van danckvaerdighe menschen, Voor uw stralen.
De schoonheyt sach haer konste Aen uw aenschijn besteedt soo wel gelucken, Mijn vrouw, bevingh haer jonste En lust, om daer een swinckjen uyt te drucken Van goetheyts aert // die sit ghepaert Met reedlijckheyt bescheyden, Diep in uw aren; In handel openbaren Zy haer beyden.
Aen u werdt wel bevonden, Dat oordeel rijp om daedt in maet te voeghen Gheensins en is ghebonden, Aen jaren die niet rimpels 't voorhooft ploeghen. Ghy blinckt van jeucht, Ghy blinckt van deucht. De jeucht is buyt der jaren, Maer deuchds schoonheden, Verwelcken t'ghenen steden, Noch verharen.
V zeden inghebooren Soo lieflijck mijn bekoorlijck hart bestryen, Dat haer mijn siel besworen Op gheeft aen dees haylighe toveryen. By daech noch nacht, Sloft mijn ghedacht Vw deuchden te trompetten. Wilt uw ghenade, (Komt u mijn dienst te stade) Open setten.
Smelt ghy (ist nut) te samen Eeuwighe liefd, die seecker 't best sult gheven, Ons sielen en lichamen, Dat zy verstreck mijn lief en lust en leven. Gheen borst is dicht, Voor uw ghesicht, Ghy kent mijn hart van binnen, Ist als ick toone, Soo laet my van mijn schoone, Troost ghewinnen.
Cookies on Poetry Cove