Op de wyse: Aenhoort gheklach o bloeyende jeucht.
WAt nevel, met haer laeuwe bron,
Beswalckt, o levendighe Son,
't Eerwaerdich licht
Van u ghesicht,
Dat my verwon?
Wat droefheyt isser soo verwoedt,
Dat zy u edel vroom ghemoedt,
Met overlast
Raeuw aenghetast,
Beklemmen doet?
O Caucasus staech ongheweeckt!
Die vol van scharpe distels steeckt.
Een traentjen souw,
Dat uyt mijn vrouw,
Haer ooghen leeckt,
Een traentjen sou vermorwen snel
V tot in't steenich herte wel,
Met al 'tghebroet,
Dat u deurwroet,
Van Tygers fel.
Dus droefheyt vliedt, en schaemt u, smart
't Ontwecken, in haer teder hart.
Spreyt t'eenemael
Vw wiecken vael,
En licht u start.
De pijn, de commer, en't verdriet
En hebben soo veel strafheyts niet,
Of ick u ly
Die licht, soo ghy
Maer van haer vliet.
Wech flucx, ons'harten zijn verstrengt,
Ons beyder Gheest en Siel gheplengt
Zijn onder een,
En 't merch in't been
Niet onvermengt.