Wyse: De traentgens diese weynde, ofte Waren't alle mijn vrienden.
HOe diep zijt ghy ghesoncken // met u ghewenschte smart
O soete sachte voncken // en borrelt in mijn hart!
Ghy komt my staegh vermanen // van myner sielen bruyt,
Som parst ghy blye tranen // ten droeven ooghen uyt,
Gheen onweer u en blusten // uyt mijn verheert ghedacht,
En of ghy som wat rusten // 'twas ga'ren van u cracht.
V crachten die my glissen // door't merrech in't ghebeent,
Soud' ick niet willen missen // om 'sdagheraets ghesteent.
Al doedy somtijts quynen // als't lichaems ooch ontbeert,
Mijn siel siet lijckwel schynen // de schoonheyt die zy eert.
En schept soo groot behagen // in't Goddelijck cieraet,
Dat zy nae smart te draghen // voor sulcken wonder staet.
Een wonder dat verflaeuwen // alle ander schoonheyt doet,
En dalen haer wijnbraeuwen // en sincken haren moet.
De leden en de zeden // en't vierighe verstandt
Op Pallas leeft ghesneden // van Pallas eyghen handt.
Omhelst mijn gheest vol minnen;, en zy, van hare kant,
Omhelsen al mijn sinnen // met even stracken bandt.
Had my dit heyl begheven // soo was mijn weelde voos;
En al het doffe leven // ontseech my smakeloos.
Des die van 't overwelven // des Werelts Bouwheer is,
Gheef dat ick mis my selven // eer ick u liefde mis.