Op de wyse: Verheven grootsche siel, ofte, Fortuyn elaes bedroeft.
VOochdesse van mijn siel, uytmuntend hooch cieraedt,
Die, op den top des lofs, in mynen sinne, staet;
Die sweeft door mijn ghedacht; die door mijn adren swiert;
En mijn vervreemt ghemoet, met soeten dwangh, bestiert.
Een treckjen van uw beeld noyt uyt mijn hart verdween,
Sint uwen glans, aen mijn te keurich ooch, verscheen;
'Twelck tocht nae't overschoon, en schoon by schoon versmijt;
Dies aecklighe' eensaemheyt den bloem mijns levens slijt.
Doch lichaems schoonheydt my mijn ruste niet en rooft.
Al flonckert 't gouden haer soo swaddrich om uw hooft.
Al vlamt uw hel aenschijn van blanck en blosend licht.
Al straeldy Min en Eer, in't schricken van't ghesicht.
Al troont u handt gheleert, met vinghers wis en snel,
Vlayende wysen uyt het sangrich snarenspel.
Al lockt uw soetste sang, met strelend lief gheluyt,
De sielen opghelicht tot haer lichamen uyt.
In strickjens van u hayr mijin gheest niet is verwart.
Vw blinckend aenghesicht sticht my gheen brand in't hart.
Van't schittren uwes oochs en word ick niet verblindt.
Noch sangh noch konstigh spel mijn sacht ghemoedt verwint.
Maer wyse goedtheyts kracht, en 't nedrich braef ghelaet,
Dat harten teer verquickt en harten trots verslaet,
Aerdighe gheesticheyt met soeten val vertaelt,
Dees hebben, op mijn siel, verwinninghs eer behaelt.