Wyse: Sei tanta gratiosa.
VOochdesse der ghemoeden,
Die sonder Circes crachtige venynen
En sonder gulden roeden,
Slaet, met u oochs vermoghen Sonneschynen.
Wie't levend licht // door zijn gesicht,
Becoort wort in te suyghen,
'Tharte moet dalen,
En, voor de schoone stralen,
Willich buyghen.
Natuyr besprengd'e u leden,
Van't helder voorhooft tot het nette voetjen,
Met eerwaerdighe zeden,
En stroyder in een lodder lecker soetjen;
Daer aen veraest // sich metter haest
Een grooten hoop Minnaren;
Die voor u knielen,
En bouwen, in haer sielen,
V altaren.
Niemandt is soo sticksiende,
Van oogen uyterlijck noch van verstande
Of hy wort wel bespiende,
Van verr' u schoonheyt als een claren brande:
So comt het by, mijn Vrouw, dat dy
De draughe scharen wijcken,
Als ghy ghetreden,
Komt vol bevallijckheden,
Deur haer strijcken.
Die Chimons grove sinnen
Van Boersheyt raeuw kan wenden tot hoveren,
Door Flonckervlam van minnen,
Hoe nauw soud die een edel hart regeren?
Dat, in zijn schick, haer ooghenblick
Sou voor ghebodt ontfanghen,
En vierich voeghen,
Alleen tot haer ghenoeghen,
Zijn verlanghen.
Den Hemel overdadich
Seghende 't uyr, wanneer hy werd gheboren,
Die, van u ooch ghenadich,
O nieuwe Son, sal werden 't Lief verkooren.
Maer ick sal veel // meer als mijn deel
Van't schaers gheluck ontdraghen.
Wilt slechs verlienen,
Dat u yet van mijn dienen
Mach behaghen.