Philoto.
't Lust my, Nehelinas in schaâuw deezer kringen, Den roem en den lof van Dania te zingen. Dania, wier schoonheid de woudnimphen tart! U err ik, u min ik, u draag ik in 't hart. Wanneer gy gaat wandlen door geurige weiden, Dan schynt zich rondom u een glans te verspreiden, Zo hel zyn uwe oogen, wier schoon my verwon: Haast zyn hunne straalen als straalen der zon. Wanneer ik u, tripplend, door 't boschje hoor juigchen, Dan schynt voor uw' voet ieder grasje te buigen,
En 't Zephiertje lescht van uw lipjes zyn dorst; Dan zwiert uwe hairlok, dan golft uwe borst, Dan zitten de zangers der bosschen te luistren, Dan smeed gy de boeijen der min, die 'my kluistren. Dania, wier schoonheid de woudnimphen tart! U eer ik, u min ik, u draag ik in 't hart. Dania bemint my: haar liefelyk lonken Heeft my met den naam van haar' minnaar beschonken. Ik weet dat Dania Philoto bemint; Ik weet dat myn zang haare tederheid wint. Zy mint en het lommer en 't zoet myner woning. Ik ruilde myn lot niet voor 't lot van een' koning: Haar rechte hand schonk zy my gistren op trouw; Haast noem ik Dania myn gade, myn vrouw! Nu sprak Nehelinas: ô Jeugdige knaapen! Vaart voort in de zangkunst uw vreugde te raapen. Ik schenk, ô Philoto! dees gift tot uw loon: Zy strekke uw Dania ter huwelykskroon.
Cookies on Poetry Cove