I.
Arm moedertjen is zoo alleenig,
Arm moedertjen is zoo bedroefd,
De Vader, Dien zij dankte,
Heeft haar zoo zwaar beproefd.
Zij staart in 't verlatene wiegje,
Op 't speelgoed nog zwervend in 't rond;
Daar ligt zijn popje: zij kust het
Met bleekbestorven mond.
Haar armen zijn ledig, zoo ledig!
Weg, al haar levenslust!
Haar huis is uitgestorven;
Zij heeft noch zorg, noch rust.
‘O vrouwe, hadde uw ziele
Nooit moedervreugd gekend, -
Zoo waart ge vreemd gebleven
Aan deze lange ellend!’
Zij wringt de witte handen,
Ziet op, en peinst en schreit
En stamelt: ‘Neen, ik dank nog:
Mijn rouw is heerlijkheid!’