LXXVIII.
Terwijl hij, grommend steeds, die zoete woorden sprak,
Verscheen voor 't oog der jeugd een tweede groote zak
Van onder 't breed gewaad: de vuurge kleintjes stonden
Te happen naar 't kadeau met open rozenmonden,
Toen, van den jongste af aan, kreeg ieder, een voor een,
Een keurig pakjen uit dien zak der heimlijkheên,
Waarop ‘van Sint-Niklaas’ of zoo iets stond geschreven,
En waarvoor elk een hand, een kus moest durven geven.