LXVIII.
En nog klassieker is die knaap, die, hooggekleurd,
Ginds - bij den schoorsteen - staat te wachten op zijn beurt,
En met een lachje, meer dan Cicero welsprekend,
Zijn mouwtjes stilletjes wat opstroopt, en berekent
Of niet zijn kleine hand, die hij zoo schalk bekijkt,
Meer dan zijn broêr, die nu zich uit den zak verrijkt,
Zou kunnen halen.... schoon hij 't tevens aan wil leggen
Dat niet te veel valt op zijn gulzigheid te zeggen.