Dichtwerken

II.

't Stil gemoed vervuld van rouw, Als de balling naar zijn Eden, Op de velden van 't verleden, Staart de jongbeproefde vrouw. Stemmen van vervlogen jaren Klagen, somber, in het rond, Als 't geruisch der gele blaêren Over dorren kerkhofgrond: En, haar jonkheid en haar droomen, Wat haar 't wondre leven gaf,

Wat haar 't leven heeft ontnomen, Stijgt weer opwaart uit zijn graf: Liefde, die haar kindsheid streelde, Oude vriendschap, eerste min, Hoogtijdagen, bruiloftsweelde, Vreugden van het jong gezin; Al wat ze eenmaal heeft genoten, Of, in overzaalgen gloed, Aan het kloppend hart gesloten, - Wat haar hart nog kloppen doet!

Toch, niet in deez vredige oogen Dringt een traan van rouw en - spijt, Om uw vreugden, Lentetijd! Die te wreed de ziel bedrogen Toen het uur sloeg van den strijd! Hier, geen hopelooze smarte, Die de schimmen van weleer Wil omarmen, eenmaal weer.... Offer van een lijdend harte, Dankend nog voor 't geen vervloog, Rijst haar weemoed, stílle, omhoog. Neen, schoon door den storm verslagen, De eedle ziele zal niet klagen Om de hardheid van haar God! Had haar leven niet zijn dagen Van geluk en van genot, En - wie zal aan de aarde vragen Anders dan het aardsche lot?

Zoo haar bloemen zijn gevallen, Als een lijkkrans, op de baar, Wat verganklijk is voor allen, Moest het eeuwig zijn voor háár? Is de wet niet hier beneden, Dat de Toekomst wordt Verleden? Dat de ziele derven moet? Dat uw beste tranen vloeien Om 't geen meest het hart mag boeien, Om wat schoon is, edel, goed? - Dat de bruidstooi, broos-geweven, Smetloos langer prijkt en leeft, Dan het reinst geluk van 't leven, Dat de hoogste Liefde weeft?.... Maar ook - dit ons aardsche strijden, Al ons lieven, bron van lijden, Al ons bloeien en vergaan, Waard een glimlach of een traan, Is 't niet dus van God gegeven Tot een doel van hooger leven? Brengt des Levens diepste smart Niet des Hemels troost aan 't hart? Uit uw wondre kerkhofdreven, Schoon Weleer! o ruischt er niet Ook een zucht, een stem, een lied, Lied des levens, lied der hope? Wijst het graf niet naar omhoog, Meer dan eenge tempelboog? Scheurt zich niet de Hemel open Voor het minnend, weenend oog?

Blinkt niet over 't puin van Eden, Over 't stof van ons Verleden Nieuwe lentemorgengloed....?

O, Land der Toekomst, wees gegroet!

1859.