CII.
‘Enfin, gij vat, de rest hoeft waarlijk niet verklaard,
Nieuwsgierigheid, helaas, was steeds der vrouwen aard,
Ik heb, gij zijt niet boos? dus eventjes gekeken....
Den brief - dat spreekt van-zelf - mocht ik niet open breken...
Maar o ik wist genoeg en maakte een heerlijk plan:
Nu weet ik, riep ik uit, hoe 'k hem verrassen kan
Van avond! welk een vreugd....’ ‘Ja, vrouwlief, ja 't is aardig!
O ik vergeef het u, 't idee was uwer waardig!’