XVIII.
Gij vat, het middelpunt van al die teedre zorgen,
Hier - achter horretjes - in huis aan huis verborgen,
Is steeds - het verre land aan de overzij' der zee.
Ach, 't brengt u goud misschien, maar 't rooft ons vreugd en vree!
Trots haar trapbruggetjes en vaderlandsche grachten,
Is steeds ons stadje vol van oostersche gedachten.