Sonnet.
VErscheyden is het iaer ghedeylt in vier ghetyden:
Een mensch verscheyde oock in kintsheyt en de jeught
In manheyt van ghelijck, en ouderdom verheught,
In 't gheen dat elck wel voeght en dat den tijt mach lydēn.
D'onnoosle kind'ren slecht te ket'len wy vermyden,
En voor de mannen cloeck en d'oude, die gheneught
Maer scheppen in 't verstaen vā wijsheyt en van deught
En is dit boecxken niet ghemaeckt tot hun verblyden:
Liefds wesen en zijn doen, hoe hy de jeught regiert,
VVat mid´len hy gebruyckt daer hy 't al door bestiert,
Zijn wreetheyt, passien, macht, zijn dalen, en zijn rysen,
Zijn yver, druck, en vreught, zijn deught, en stout bestaen,
Zijn vreed' en oock zijn strijdt de ieught wy bieden aen.
Elck dingh na tijdt en stondt te gheven, is te prysen.