Skip to content
1290–1340

92

Niccolò de' Rossi

Ne la mia vita non avrò conforto, sì me struçe, Floruça, il to amore, che, scendo papa over imperatore, da ti luntano vorei esser morto.

Dunqua lo mi' partire sì m'à torto, con tanta pena, tormento, dolore, che non so come no mi sclopi 'l core per la soperchia doia che i' porto.

Cusì me vene per lo to orgoio, che sdegnando m'à meso en profondo: questo è tuto ço che i' me doio; ché se ti sola mi fusti a segondo,

façendo pur un poco ço ch'i' voio, no mi dorebe s'i' perdise 'l mondo. Ma quando ch'i' serò per ti finito, fïe però lo to voler complito.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
92 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove