Skip to content
1290–1340

86

Niccolò de' Rossi

Com i' più penso e penso ne la mente quanto m'è grave lo mi' destinato, s'i' potese vorei esser no nato, o morto, quando naqui, de presente;

ché lo mi' core tante pene sente et è sì da dileto ralunçato, che de mi stesso mi prende peccato: cusì m'aiti Amor, cui son servente,

Floruça, che se mai ebi conforto, da ti mi vene, e or mi l'ài tolto, sì che non chero for ch'essere morto: ché la me vita sì è lo to volto,

e s'i' nol veço, over ch'i' 'l veça torto, sapi che eo non spero viver molto: ché no pò essere, ço l'omo diçe, che l'albore viva sença radiçe.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
86 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove