Skip to content
1290–1340

415

Niccolò de' Rossi

Çònçime Amor plu volte a tal partita, che per campo di me morte desiro, perch'onne meo pensier vien un sospiro plançendo per l'aire, che clama aita;

nì merçé trovo, ch'ela m'èe falita, nì veço ig bei ogli, ch'ig me fuçiro, nì bramo vita, ch'ella m'èe martiro, nì spero de pietà, che se n'ee ita.

Cusì m'afliçe quella che nel core me mise l'umbra che lei representa, unde m'acresse pena al gran dolore: però che sempre quando mi ramenta

ch'io sia luntano, e ch'io n'ebbi la colpa, questa è l'angossa che tutto mi spolpa.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
415 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove