Per farti, Amor, sempre fedel omaço,
presso di morte assai contento çungo,
sì ch'onni percossa a paçe mi pungo,
che dag bel'ogli vien per lo tuo raço;
ma poco trovo de mia vita saço,
perché da madonna troppa m'alungo.
se non ch'un spirito da me disçungo,
che spesse volte prova quel viaço.
Questo se vae denanti al viso claro
e, da ch'el se parte, possa mi conta
ço ch'el vide de lei che m'è plu caro.
Alor l'açesa flama nel cor monta:
unde, se tu me lassi cusì molto,
moro bramoso del liçadro volto.