Skip to content
1290–1340

332

Niccolò de' Rossi

Plove tutta la notte, tuona e venta: se di matina vien l'aire sereno, la clarità del sole onne terreno de la passata noia el die contenta.

Cusì l'orgoiosa che mi tormenta sempre come li plaçe, plu e meno, talor veçendomi di angossa pleno, sol cum un atto l'afanno m'abenta:

quando la guardo levarmi la ciglia, sperando trovar en lei pïetate, che pur alor del mio mal s'asotiglia. Ben me diçe lo cor molte fïate:

« Non ti smarir, ché fraude non la move, poiché participa col somo Çove ».

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
332 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove