Skip to content
1290–1340

252

Niccolò de' Rossi

Claro splendor ne la mente mi sende cum una imaçine, adorna e bella, la qual suave parla: « Eo sono quela che dà conforto e pace a chi mi atende ».

Unde ig spirti affanati si rende, merzé clamando: « Verçene donçella, conducine a salute, o vera stella, e scaçça questa, che tanto ni offende ».

Poi l'anema crosata ver'lei prega che non consideri s'el cor è netto o pleno d'altro amor, quando la nega; ma stìasi sego finch'el fie constreto,

per conosenza del suo vil falire, sì ch'el convirà per forza ubedire.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
252 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove