Skip to content
1290–1340

195

Niccolò de' Rossi

Fesso fos'eo enfin a lo belico, s'i' mento punto de quel ch'udirai: ch'el no è nì fu nì serà çamai femena enamorata, ço te dico,

sì stretamente d'alcun vero amico, che per un altro, ancor men bono asai, si gi sovien sença pensier e guai, per lo novello non lassi l'antico.

Cusì farrà più tosto del segondo e piglierà lo terço e 'l quarto e 'l quinto, vergogna et honor metendo a fondo. Però cului che del so amor è vinto,

piançendo se pò dir miser e tristo, quando si porcaçò di tal aquisto.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
195 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove