Skip to content
1290–1340

168

Niccolò de' Rossi

A chi mi reclamarò di questa unta, lasso, che sofferir me festi, Amore, quando tu me menasti tor quel fiore che lo disio plu en paçe se cunta?

Ché adesso me senti' la vertù punta d'un anxïar, ch'eo persi onni valore, non per noia, non per alcun timore, non ch'el non fuse bella donna çunta,

ma propriamente per amare troppo: sì ch'a lëi medesma ço desplaque, prestandomi di conforto grand'oppo. Poi cum soa liçadrïa dir li plaque,

soridendo ver'mi: « Ba bi, ba bo, madonna vole e miséri non pò ».

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
168 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove