Skip to content
1290–1340

162

Niccolò de' Rossi

Lo core mïo, per paçe de lui, cum quel sospiro che sempre mi mena, losengò gi ogli, co' poco refrena, che vagheçaser dove presso fui.

Poi lor merito n'ebeno ambidui, tanto che lacremando fa che apena le altre membre ànno de sì lena, qual per disio, qual per tema d'altrui.

Desira l'anema la dolçe vista, perch'ela vive del chiaro spiendore del bel viso che mirando conquista. Da l'altra parte eo temo d'Amore,

che çiloso de lei guarda la strada dando a chi passa de la usata spada.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
162 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove