Tu me menasti, Amor, nel tuo orto,
perch'eo cogliesse quela prima rosa
che fra gi amanti regna et è sdegnosa;
poi mi lasasti sença altro conforto.
Et eo romasi scolorito e smorto
denanti de soa beltà vergognosa,
sì che l'anima tuta päurosa
m'abandonò, per la fé ch'eo ti porto,
veçendo starli sego Castitate
che mi scridò a voçe più fïate:
« Guardati di tocarla, ch'el'è nostra! »
Oi, segnor dolçe, vòi tu la mia vita?
A questo punto dami tale aita
che vinca la dureça ch'ela mostra.