Quando tornava 'l cor, ch'eo ti lasai,
el encontrò Amor, che gi cheria:
« Unde vieni tu, che sì lieto vai? »
Et el resposi: « Da la donna mia ».
Alotta quel pesandovi asai
cum un sospiro profondo dicia:
« Fate cum Dëo, ch'eo non spero mai
viver nel mondo sença çelosia ».
Çentil donçela, questa è la cosa
per che tu se' fra i amanti sdegnosa,
fidandoti tanto di tua vertute:
ch'Amor, che strençe altrui e 'namora,
de ti enamorato te honora,
sì che tu teme poco sue ferute.