Fuçite, fuçite, ochie, non mirate
quando si spieca quella blonda treça
cum un disïo de sua adorneça
ch'à ne le carne blance e delicate:
sì che veçendosi tanta beltate
de sì medesma prende tal vageça
ch'alota çoiosa via più s'aveça
struçere mi e vui che lei amate.
Perché da quel deleto ch'ela sente
gi vene un riso nel volto dal core
alquanto vergognoso e sì piacente
che da dolçeça mia vita se more.
Oi, ochie mëi, non siate credente:
scampati primo ch'el vi ucida Amore.