Skip to content
1290–1340

151

Niccolò de' Rossi

« Piançete, ochie, perché vui mirasti la blanca rosa de nero vestita, che tormentando ve tene en vita, da che de sua vagheça inamorasti.

Consùmati, core, che deletasti imaginarla tanto, che aita al tuo penare no è stabilita, ch'ella non sente ch'en lei te locasti.

Ei eo per mi anderò quella parte che de vederla serò nel securo, isconosuta standoli dananti. E vui ch'aviti disiri cotanti,

pugnative sego, ch'i' no mi curo ». Ço diçe l'anima, e poi se disparte.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
151 · Niccolò de' Rossi · Poetry Cove