Un dïe se vene a mi la Sagura,
sendomi solo en camara mia,
e menò sego en sua compagnia,
ceca de gi ochi, la drita Ventura.
Possa mi disse: « Lo mio regno dura,
s'el no mi manca cotesta cadia
di gibilini e guelfi, stoltia
che struçe seno, valore e mesura.
Amico, vivi, né parte ti tegna,
ché tu vederai molto trabalçare
qualunca però nel mondo vi regna;
ché cosa scunça pò ben començare,
ma, se vertute è de fede degna,
non dé lunçamente perseverare ».