Eg sat paa høge berg, der som have braut aa baara runt omkring. Skip foor framom, folk meg saag, sitjande paa høge berg uti have.
Some va dæ som tok land, men skogen sto for tet paa strand; dæ maatte hoggas veg for den som vilde fram. Aa some hogg seg fram. Dei kom
te gloppelege urder, der fans kje veg hel stig. Aa some kraup fram over urd. Dei kom te brattan bergevegg; ingen
stige hekk neover brattan vegg. Aa some kleiv op etter brattan vegg. Der ufser hingo utfor; der glapp dæ siste tak.
Men ørna bygde rei der op i bratt ast ufs; ho delte rov mæ meg. Mauren? Jau om vaaren, naar han foor paa kjærleksveg mæ vengjer ‒
fauk han hit. Men naar somarheten kom aa vinna, braut han vengjer av aa daarskap trega. Eit mannakvikjend vesalt maure
vengen laante, kraup aa fauk i ufselag ‒ eit kvende. Bloe sprang fraa naglerot, rift i hand aa kin aa graatsprengd auge.
Aa paa berge sat no kar aa kvende, tala om dæ sælaste dei saag. Aa ho saag meg op i augo, sae: Dæ æ du!
Daa eg svara: ret du talar som eit kvende. Bisnefull ho sto. Men eg peika over aas aa urder,
bort i blaae, kvite fjell, risande i solar gla som engel himmelrein. Aa ho sae: nei du peikar bort i skya no.
Daa eg svara: Du skuld raa deg langsyntbriller, kvende! Aa eg laante ørna sine vengjer,
fauk meg over hav. Aa eg sette meg paa høge berg, der bylja braut aa baara runt om kring.
Aa der kom dæ sigland skip fraa Engelland. Tri kvendeskjepner va der paa langsyntbrilte, kniv i slire, stav i hand aa reip om liv. Op dei kleiv
paa høgast berg, saag seg om saa vie. Aa dei langsyntbrillen av seg tok. Gaadde dei saa meg, skvutto som for orm:
Sjaa der lig eit karmanskrekjeld, rekkjer seg i sola. Daa eg brilleslangan tok, heiv dei ut i have.
Aa eg laante ørnevengen, fauk meg over hav, sette meg paa bergetop, der dæ braut aa baara runt omkring. Skogar breidde grøne kransar som
eit tjeld in over land, aa i himmelsyne reis op blaae, kvite fjell, aa paa himlen skyer liksom kvite duver dreiv. Men i draum kom kvende sviv
and, banka paa aa vilde in taar øigd, blogga hender, saar i sin. Aa om somarnatta veifta dæ som ljuve vindar om mi kin.
Cookies on Poetry Cove