Ei go tiend

Dæ ropar eit maal: I øieheimen skipe Herrens veg! Byggje aa bue i ville heia jamnan veg for vaar Gud!

Dalane ska fyllas, horg aa haug ska gravas, bakkane bli jamne, kvart eit berg ska sprengjas. Aa Herren mæler:

I rette tiom eg høirer deg, paa frelsedagen mi jelp du ser: Gange ut De som æ bundne, kome fram or myrke kraa!

Sjaa dæ blømer i skog aa skome heiar. Dei ska ikje tyste hel svolte lie, aa sol ska kje. brenne, for juringen veit om dei svalaste kjoser, te rislande bekkjer

fører han dei. Over fjell jer eg vejer, al sta leg eg banar. Aa dei kjem, sjaa dei kjem, ifraa nord, ifraa vest ‒ ‒ fagnas

himmel aa jord! Alle De som tyster, kome te bekken; De som pengelause ero, take no aa ete! Kome, kome alle, kjøpe uta pengar vin

aa mjølk! Herren hev jort ein heilag ei: Eg vil ikje meir jeva fientom konne dit, framandfolk vine du avla. For den som

sankar, ska fulla dæ eta, dæ vine du avlar, du drikke ska sjølv. Aa den Herre Sebaot ska jera for alle folk eit stort jestelag mæ feite retter,

eit jestelaz mæ gamalt vin, mæ feite mergfulle retter, mæ klaart, gamalt vin. Herrens aand æ over meg, for herren hev sent meg te aa melde ei go tiend.

Han hev sent meg te aa heile dei, som æ saare i hugen, te aa rope fridom for fangemannen aa løising for den, som i lekkjer æ bunden ‒ te aa rope ut

eit naadens aar fraa Herren aa ein hemnardag fraa vaar Gud. Aa dei ska byggje paa utgamle tufter aa reise op att borger som øie hev

legje fraa man te man. For eg, Herren elskar ret, eg hatar dæ som mæ uret æ røva, eg vil jeva folk si løn i sanning.

Sjaa min tenar, som eg likar; han hev eg valt ut; min aand hev eg lagt over han, ret ska han skipe for folka. Ikje ska han rope aa late sit maal

paa gatom ljoe. Brosten stav ska han ikje brote, aa rukande veik ska han ikje sløkkje. Te sanning ska han føre ret.

Han ska døme millom folka aa skipe ret, sverd ska dei smie om te plogar aa spjot te hagaknivar. Ingen ska meir lære krig.

Ringe ska han døme mæ retkerd, hugmild man jev han retvis skipna, men gudlausen stupar for strenge ord. Aa ulven ska vera ilag mæ lammom,

parderen leikar mæ kjeom; kalvar aa løver æ smaagut-gætsle. Aa kua aa bjønnen dei beiter ilag, deira ungar dei lig hjaa kvarandre.

Ville heiar aa turre moar ska fagna faa, øieheimen ska bløme som lilja. Kveikje dei valne hender, magne dei sjelvande kne. Seie aat alle, som

i hugen æ bøygde: ver hugheil aa gla! Sjaa Gud, sjaa hemnen kjem, sjølv han kjem, dykk vil han frelse.

Aa blindingar ser, aa dauve hæirer, dumme talar, aa halte kapspring mæ jorten. Aa gloende sandhav ska bli te sjøar,

aa kjelder spring op utor moan. Aa veglaust ska ingen sta vera, sjølv daaren ska finne rettan veg. For sjaa eg skapar nye himlar aa

jorda ny. Hus ska dei byggje aa sjølve der bu, aa plante hagar aa frukta nyte. Ikje ska dei byggje aa ein annan der bu; ikje ska dei plante aa

ein annan eta. Gamle som tre ska folka bli, sit arbeis vinning ska kvarman nyte. Mæ faafengt arbei ingen ska møas aa avle

baan te tileg grav. Sin alders maal ska alle man fylle. Inkje vildyr ska kunne trivas. Fri jort folk ska der hugheilt svive, evig

glæe saa ska dæ vera. Sut aa sakna ska vera gløimd, Dei spotta over mine ord. Dei lo av mine voner.