Du sat so bleik paa kyrkjegar
ved solarglad.
Og vinden song i gisne taarn
eit likterds-kvad.
Du la ein blom med varsam hand
paa gløymde grav.
Du bad ei bøn med taara rann –
Gud veit for kva.
Og i ditt sinn gjekk tung av graat
al livsens sut.
Og fraa di barm steg stor og varm
ei bøn mot Gud. –
Ei bøn mot Gud forutan ord
– ein taarestraum.
Eit vengjeslag fraa mødde sjæl
– ein himmeldraum.
Eg ærer deg du bleike møy
paa kyrkjegar.
Eg elskar taara paa din kinn
– kvar sorg du bar.
Eg veit, du ber i bøni di
ein sukk for meg,
ein sukk so rik, so kjendsle-varm –
Gud evig signe deg!