Hald ut!

I livsens strid det tykkjest titt so tungt aa halda ut. Og mangen ein gjev “verdi kvitt”

og “trøystar seg til Gud.” Og mangen ein vert: trøytt og arm og kan kje, vil kje meir. –

Men gjenom strid og laat og harm veks voner, fleir og fleir. I livsens strid hald ut, hald ut;

ver sterk, ver mann, ver glup. Du klarar nok eingong tilslut dei sytti famners djup ! – For gjenom slit

og naud og sorg me skimtar ljose strond. Der gidrar sol paa himmelborg, der tonar fredsæl song.

I livsens strid so tung og saar, i motgang og i sut; – han kjem eingong vaar sæle vaar –

det gjeld aa halda ut!