Sonds-berouw-hebbende Maddalena. Staende van achter aen Iesus voeten, begonste die weenende nat te maken met bare tranen, ende sy droogdese met den haire haers boofts: ende kuste sijne voeten, ende salfdese met der salve. Luc. 7. v. 38.
Bekeerde Sondares, die met u brakken regen Behoort de heele Weerld tot treuren te bewegen, De tranen, die gy stort uyt het beneveld licht Van u geswollen oogh, van u onsteld gesicht, Zijn peerlen, die de schoonste peerlen doen verâchten Daer d'alder-grootste Koninginnen oyt na trachten,
Dewiji den Hemel sich daer mee verêeren laet, Daer voor al 'tgoud des Weerlds sijn deur gesloten staet. Die tranen, die u ziel door 'tschoon gesicht gaet storten, Dat mennig Minnaers hert in sijnen Bruyd gong schorten, Schoon sy daer by verâchten Son, en Ster, en Maen, Die bid ik nu in plaets van u schoon' oogen aen. Die tranen gaen mijn ziel den weg ten Hemel banen Door rots en hagedoorn, die kostelyke tranen, Verseld met hert-geprikkel, en een diep gesucht, Doen onse swakke hoop we'er steyg'ren in de lucht. Tot vry-spraek van ons schulds en schands-verplichte Zielen, Die 'tquaed als't pek, en 'tgoed gelijk de wind behielen, Die tranen, sonder veel gebulder of geluyt, Leeren ons 'sHemels grim geheel te blussen uyt. My denkt ik sie u kroese tuyten ongevlochten De voeten droogen, die u oogen eerstbevochtigden. bevochtten, En denk (ach goede God!) die, en die Maddeleen, Die ik (laes!) heb gekent wensch ik dat 'tselve de'en: En dat de krullen die haer en onsselfs vorkortten, En ons als vinken in haer netten deden storten, Wierden als boeyen en als strikken, daer ons ziel Tot hertly k leet-bewijs, tot suchr, en traen in viel. Den kostelyken oly, waer mee gy de voeten, Die gy eerst met een hertelyke kus begroetten, Komt salven, doet den stank van uwe vuyligheyd Vergeten aen ons' Heer, tot inder eeuwigheyd. Ach! Heer, laet uwen geest in onse herten groeyen, Dat onsen mond magh van wel-riek end' oly vloeyen, En dat ons oogh, bevocht door innig zielen-zeer, Staeg u bermhertig oogh trek op ons zielen neer. Soo sal ons geenen tegenspoed noch ramp meer deeren, Soo sal u Maddaleen ons over-al gaen leeren Dat een bekeerden Sondaer d'Hemel meest verblijdt, En dat u meest bemind, die gy het meest schelt quijt.
Cookies on Poetry Cove