Il ciel veloce ne ragira intorno
e menaci volando a morte oscura;
misero, lasso, a che nostra natura
leva a la fronte sì superbo il corno?
Ecco io che mo' surmonto al tempo adorno
e de mia etade tengo la verdura;
ov'è la fede che me rassicura,
che la mia vita duri ancor un giorno?
E pur ne le terrene cose e frale,
ove a mia voglia me stesso legai,
ancor me assido debole e confuso.
Levame tu, mio Dio, da tanto male,
rompe lo arbitrio che donato m'hai,
poiché a mio danno per sciocheza lo uso.