[DIen Prins d'Nassouwe]
DIen Prins d'Nassouwe
Is 't Landt getrouwe,
End oock bemindt,
V Stenden 't same,
Om hy bequame,
V Heeren vindt.
Hy wilt regeren,
Met groote Eeren,
Sonder geschil,
Spreeckt Lof de Stenden,
Dat sy haer wenden,
Naer d' Reden wil.
O g'luckich scheyde,
Daer m'allen beyde,
Op den Landtdagh,
Soo wel te vreden,
Als men is heden,
Syn leven sagh.
De Brisilianen,
Of onderdanen,
Waer dien Prins coemt
Gestadich Minnen,
Met hert en Sinnen,
Nassau beroemt.
't Heeft eens gebleecken,
Dat men sagh spreecken,
Op den Rijcxdagh,
Daer jeder roemden,
Syn Rijcke noemden,
Waer die in lagh,
Behalven eene,
Hertogh alleene,
Van Wirtenburgh.
Seydt maer 'k mach slapen,
Hebbend' geen Wapen,
Vry sonder surgh.
Al waert 'k my stelden,
Midden in 't Velde,
Vry inden schoot,
Mijns Onderdane,
Ick en soud stane,
In geenen noodt.
Dien Prins d'Nassouwe,
Magh meed vertrouwe,
V Stenden al,
Dat hy met lusten,
By u can Rusten,
In ongeval.
Ick meen g' u Leven,
Voor hem soud geven,
Als 't was van noodt,
Door liefden trouwe,
't Sy Mans of Vrouwen,
Gaen inden Doodt.
Dit Lof te vooren,
Was heel verlooren,
Neemt daer voor aen,
Waer door 't quam even,
't In Nassauws Leven,
Niet konde staen.
In Cleve den 27. Novemb. 1653.
FINIS.