[SIet de Namen der Poëten]
SIet de Namen der Poëten, Dien ick in dees stondt can weten, Men bevint in Nederlandt, Syn vermaert door cloeck verstandt. Cats den Prince der Poëten, Hooft en Heynsi cunnen weten, Hoe de Poësie smaeckt, Want het werck van hun gemaeckt, Can daer wel getuygh af geven, Huygens, Vondel daer beveven. Wusthuysch, Borbeeck, Boy, en meer, Comen toe seer groote Eer.
Mynen Vader in syn leven, Hoord ick groot ghetuyge gheven, Van Heer Boy syn cloecheyt siet, dus 'k syn naem cond laten niet. In die Cunst can men Iuffrouwen, Iuffer Roemers, Tesselscha, Coomans, met de Wiegbela, Juffer Scheurmans soud ick noeme dat ick dorst, der Vrouwen Bloeme, Soo sy mach in het gheslacht, Van de Iuffers syn gheacht. dese naemens Lof te schrijven, Sal ick hier wel laten blyven, Want myn cleyne pen gewis, daer niet toe bequaem en is. 'k doen hier maer hun naemen hooren, Om die quamen my te vooren, Maer die cloecke Geesten al, Ick haer Lof niet stellen sal. Want ick niet en wil haer penne, Op my halen ick bekenne, dat sy myne Pen verbien, In het schrijven voor te sien, Mijne Pen niet soud bedrijven, Van die Geesten jets te schryven, dien de heele werelt stof, Geeft te schrijven haren Lof. dus doen ick maer men can lesen, Hoe die naemen conden wesen, Soo ick sat en overdocht, Wie men doch al vinden moght, In de Rijcke nederlande, wat voor menschen van verstande, Inde Poesy voorwaer Bloncken als de Sonne claer.
daer worden wel meer ghevonden. Maer die quamen op dien stonden, doen niet eens in myn gedacht, daer om ick die hier niet bracht.
In Nymegen, den 12. Sept. 1654.
Cookies on Poetry Cove