Noch op de selve Veersen.
DIts meed ghemaeckt den selven dagh,
Als men Prins Maurits comen sagh,
Vyt 't Graefschap Siegen wel bekent,
Daer hy vier Maenden was ontrent,
End een goedt Werrick had ghedaen,
Daer hy groot Lof door moet ontfaen.
Dat Landt woude hy maecken vry,
Heel suyver vande Toovery,
Waer door hem komt die groote Croon,
Iustici toe geleydt tot Loon.
Maer dit is hier alleen gheseght,
Van die Iustici doet te Recht,
Want men die dan een Croone steldt,
Die goedt Recht doet en geen geweldt,
Iae allen dingen wel beproeft,
End niemandt niet t' onrecht bedroeft,
Dus men wel onder soecken moet,
Op dat yemandt geen onrecht doet,
Want Godt den Heer noch boven al,
Doch dese ondeught straffen sal.
Siet wat dien Prins Nassau hier dee'd,
Dat syn gemoet soudt syn te vree'd,
Waerom hy haer belijd'nis sondt,
Daer men die Rechten wel verstondt,
Oock met een onpartidicheyt,
Het Recht te recht werdt uyt-geleyt,
Daer niemandt haet noch liefde dreef,
Maer Recht uyt Recht Sententi schreef.
Eer hy die Toovery seer groot,
Woud straffen met een sware doodt,
Heeft haer Sententy noch versacht,
En met het Sweerdt ter Doodt ghebracht
Daer men te voren in dat Landt,
Had Toovenaers altijdt verbrandt.
Dus Nassau wel die Croon toe coemt,
Die medelijden wordt ghenoemt.
Maer voor syn Vorst in Trouwicheyt,
Moet hem noch grooter syn bereydt.
Mijt. Strijt. Lijt. Nijt:
Vryheyt, Blyheyt.
Dit ghemaeckt binnen Cleve, Den 16. Febr. 1652.