Palfyn

[Stem, stem den lofzang, stem hem luid]

Stem, stem den lofzang, stem hem luid Voor uw Palfyn, uw echte spruit, O Vaderland. - Beloon 's mans zwoegen, Om aen uw krans een bloem te voegen. Omstrengel met uw moederkroon Den schedel, bukkend voor uw troon, En voer hem rond op d'eerewagen: De dood ligt door zyn hand verslagen!

Ach, hulploos laet de onzalige eeuw, Ja, hulploos als de schaemle weeûw, In de eenzaemheid, Palfyn, u weenen. Het krukje steunt uw zwakke beenen, De spiegel van het oog verdooft, Een witte krans omspant het hoofd, En nog mag u geen leerstoel ryzen, Wiens dons u zachtjes laet vergryzen!

Als minder de ouderdom dan 't leed U 't breede voorhoofd rimplen deed, Is 't waer, zaegt gy dan al uw vrinden En de uwen door het graf verslinden? Heeft, Gryze, (ach, arme Gryze!) de aerd Geen liefdeband u meer bewaerd, En blyft u niets om 't hart te laven, Dan 't knielen op geliefde graven?

Verlaten staet gy daer: alleen Treedt, met een hemellachje, heen De Godvrucht, de echtste stut in 't lyden: Die vrome leert u 't leed bestryden. Al rukke nood uw laetste pand, Uw laetste huisraed uit uw hand, Voor 't heilig kruisbeeld neêrgebogen, Droogt gy met haer de schreijende oogen.

Gy zwoegt met onbezweken lust: Zoo stapt de pelgrim die niet rust, Zoo wekt de landman, onder 't ploegen, Zyn boezem op tot zoet genoegen; Zoo zingt de nachtegael zyn lied; Zoo heerscht de star in 't nachtgebied, Zoo sluit de bloem haer kelkjen open, En slaeft de bie, daerheen geslopen.