Palfyn

['t Is 't uer]

't Is 't uer Der sluimrende natuer. De maen speelt over berg en vlakte, En giet verzilvring op 't getakte; Een doodsche rust beheerscht de stad. Er gaet op 't eenzaem, treurig pad Een Priester, voorgestapt van lichten, Die 't nakend uer des doods berigten.

Hy treedt In 't huis, waer angst en leed Een jonge moeder fel benauwen. Geene uitkomst, die zy op ziet blauwen: Verschriklyk woelt de barenstyd, Met leven, met natuer in stryd. Geen schrandre hulp, door de aerd gezonden, Kan redden in die bange stonden.

O Heer, De hope leeft niet meer! Zal 't graf die jonge bloem verslinden - Den teêrsten huwlyksband ontbinden - En haer ontrukken aen het wicht, Dat, schreijend, nog in 't wiegje ligt; En haer ontrukken aen de kleenen, Die aen des vaders knieën weenen?

Ach, 't zyn Onnoozle duifjes, die 't satyn Der donsen pluimen nog ontbeeren, Om koude en regen af te weeren. Het naekte lyfje zou vergaen: Laet haer de moederwiek omslaen, Om lust en leven uit te broeden; Laet nog dien Engel hen behoeden!

Ze is groot, Ze is moeder by dien nood. Haer moed groeit onder leed en tranen: Ja, schoon, by 't priesterlyk vermanen, Elk rond haer vruchtbre sponde rouw', En, neêrgebukt, de handen vouw', Om heuglyke uitkomst af te smeeken, De moederhoop staet onbezweken.

Maer eer De stille mane weêr Haer glans onttrok aen berg en vlakte, En 't zilver afdreef van 't getakte - Maer eer de stilte week uit stad, Keerde op het eenzaem treurig pad, De priester, biddend: ‘Albehoeder, Verzacht ten minste 't uer dier moeder!’

Wie is 't, Die haer aen 't graf betwist, En op den dood wil zegepralen? Wie doet er troost op 't sterfbed dalen? Palfyn: zyn geest rees, en doordacht, En schiep, vol stoute vindingskracht. 't Geheim der Vroedkunst ligt ontbonden: 't Verlossingstael is uitgevonden.

Zyn hand, Geleid door vlug verstand, Beproeft dat stael met vast vertrouwen; Nu staekt het droef gezin zyn rouwen; God steunt de lyderes: daer glydt Het wicht, verlost uit d'ysbren stryd, In de armen van 't ontkiemde leven, Met haer den greep des doods ontheven.

Nu stroomt, Door blydschap eerst onttoomd, De traen van d'afgestormden vader: Hy vliegt den aerdschen Engel nader, En drukt de hand, die redden mogt, En kust het brein, dat rustloos zocht, Om 't wondermiddel uit te denken, En adem aen het kind te schenken.

Hy sluit In de armen gade en spruit, En laet zyn boezem overloopen Van heil: het moederhart gaet open; Volzaelge tranen klimmen op, En danking zingt in elken drop; Zy poogt ze in woorden uit te drukken, Maer hygt bedwelmd in dit verrukken.