[Rys uit den doodslaep, rys, o gy, zyn Vaderstad!]
Rys uit den doodslaep, rys, o gy, zyn Vaderstad!
Verhef u, Kortryk, trotsch op dien benydbren schat.
Moog' 't Gulden-sporenveld van gryze grootheid tuigen,
Voor uw Palfyn ook moet de knie des vreemden buigen.
Welaen, uw offer aen den lande, aen God gebragt!
Klimme op uw moederwenk van uit der jaren nacht
Dat beeld! Het klimm' niet ver van uw doorluchte velden;
En blinke, ook by den gloed der oude Vlaemsche helden.
En dan, o Moeders, als hy daer op 't voetstuk pronkt,
U toelacht met een oog voor u in liefde ontvonkt,
Alsof zyn groote geest hertreden was in 't leven,
Om redding aen te biên wen 't vreeslyk uer doet beven,
Treedt dan in kooren toe: heft blyde hymnen aen,
En drukt op 't heilig hoofd den krans van lauwerblaên;
Viert hem een jaerlyksch feest, waerop uw kindren glansen,
Zoo lang de morgenstrael van uit de purpren transen
Zyn Kortryk groet; zoo lang de Vroedkunst roem geniet,
En moedervreugd haer vrucht den Vaderlande biedt!