Palfyn

[Schep moed, Palfyn, die God bescherm'!]

Schep moed, Palfyn, die God bescherm'! De gure winter teelt gekerm By de armen, die in benden zwerven, Om, beedlend, de aelmoes te verwerven. Er nadert een vertwyflingsuer. 't Is koud: uw haerd mist vonk en vuer; 't Is avond; 't lampje ontzegt te branden, Ten troost van die bedrukte wanden.

De hagel geeselt raem en dak; De wind, die uit zyn holen brak, Blaest door het huisje in spleet en gaten. Stom zit dat groot vernuft, verlaten: Geen uitzicht, dat een haven biedt. Het eenigst, dat hem de armoê liet, Waeruit zyn geest nog vreugd kon putten, Moet hem voor hongersnood beschutten!

Hy raekt zyn waerde boeken aen; Hy kust ze, en stort een teedren traen. 't Moet zyn: hy vat ze, legt ze neder, Doorbladert, sluit, en opent weder. Zyn oog schiet nog een liefdestrael Op zyn Galeen, op zyn Vesael: Hy kan van Hippokraet niet scheiden - Al vrienden, die hem trouw geleidden.

Wat bange proef! wat lange kamp! Gy zegepraelt, verwoede ramp! Hy zucht: ‘Die kunstschat moet verdwynen! Verlaten thans van al de mynen..... O groote God!’ - Zyn geest verlamt, Zyn heilge moed is uitgevlamd - De blik, eens flonkrend, uitgeblonken, En 't laetste droombeeld hem ontzonken.

God zag 't meêlydend aen: daer vloog De Dood hem toe, met teeder oog, Om hem voor de aerde te beschermen, En nam hem op in minnende armen. Een klokje klepte op stillen toon; 't Was 't kerkgeluid der arme doôn, Van volk en vaderland vergeten, By wie zyn lyk werd neêrgesmeten.