Refrein.
De vette melk plast schuimend neêr,
Die de emmers vol mag stroomen.
Ik zing myn vrolyk liedje weêr:
‘Dra zal myn liefste komen!
't Gevogelt ook ontvloog der rust,
En tjilpt en fluit en zingt met lust.
De blyde lent
Die roozen zendt
In 't groene kruid,
Zal my, als bruid,
Dit jaer een kransje geven,
Uit schoon gebloemt geweven.
Dat heeft de liefde my beloofd,
En telkens dat de zonne dooft,
Zegt dit de vrind
Die my bemint.
Dat vleit zoo zoet
Myn vol gemoed,
Met duizend lieve dingen.
Wat vreugde zal me omringen!
Al heb ik, schaemle, munt noch kruis,
Myn bruidegom heeft land en huis.
'k Zal op 't gemak,
Met geld in 't zak,
Als een boerin,
Verheugd van zin,
Dra kalf en koetje kweeken
En 't schaep in 't grasplein steken.
O lieve dag, snel spoedig aen
Die my ten echtaltaer laet gaen!
Myn hertje slaet;
Weêr 't avond laet
Zit hy naest my
Vol liefde, en bly
Zal ik een kus hem schenken.
Wie zoude er kwaed van denken?