Skip to content
1550–1586

Canzon (del viso)

Maffio Venier

La terra e 'l ciel s'averse quel dì che me ho partìo, che all'hora me ho sentìo cascar dal paradiso

zo da l'anime perse quando giera presente a sì bel viso, ohimè, che haveva el cuor che giera un scrigno del piaser d'amor,

e giera cusì pien d'una interna dolcezza, che me abbondava all'hora, che spandeva de fuora

dai occhi, dalla bocca, l'allegrezza. Son sta un tempo sì ben, che se fosse sta un altro per un dì, me haverave invidià sì nome mi.

Ma, fortuna incostante, chi te puol prestar fede? Chi è culù che te crede che ti no 'l fazzi al fin

parer un ignorante? che se puol dunca in ti fissar un fin? Mo chi se puol fidar se ti tradissi ogniun a lungo andar?

Per ti me son pur fatto misero amante al mondo, posso pur tuor un lazzo e cavarme de impazzo,

ogni gramo meschin mi è pur segondo. Porìa pur el mio stato, che ti l'ha vogiù trazzer cusì in basso, far suar per pietà lagreme a un sasso.

Tutto 'l resto è un piaser, che drio la manna e 'l miel gustar l'incenso e 'l fiel xe amaro a chi no è uso.

Quel sì se puol doler d'esser a basso che è sta prima in suso. Ma fala co ti vuol, fa pur, fortuna, pezzo che ti puol,

che ti no farà mai che no viva in custìa, che no l'ama in eterno, che amor no habbia el governo

de sta vita che è soa, che giera mia. Ti puol ben far assai, mo al to despetto co anderò pi inanti l'haverò più che mai sempre davanti.

Ho vardà cusì fisso in la so pura neve, che me fa el viver breve, che se ben la me manca

pur dove mi me affisso, ogni cosa che vedo me par bianca. Bianca aurora del cielo vedo quel viso pur lucido e bello,

parlo pur con ti adesso, ti no me scampi za, ti xe qua viva e vera, cognosso pur sta ciera,

ti è pur ti, mi son mi, semo pur qua, te ghe son pur appresso. Fortuna iniqua, métime mo al forte, che no me puoi spartir altro che morte.

Mo se 'l bel me delletta, no fazzo, forsi, gramo, effetto d'homo, se amo, e se tanto me piase

una niova Anzoletta, forsi colpa del ciel, se no n'ho pase, che me ha fatto partir da dove dessegnava de morir.

E se co 'l bel ghè insieme valor, gratie e virtù, mo no diebbo per essa perder la vita istessa?

La vita ha nome ste riliquie estreme, so ch'el ciel n'ha tegnù quanto el ghe ha, e so anche con mio danno che un'altra no puol dar simile affanno.

Canzon fatta col pianto, trova quel viso santo, e s'ti vedi che pietà l'adorna, dighe co un sospiro

che me è dolce el dolor, se ben morisse, se dal mio mal la so pietà fiorisse.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Canzon (del viso) · Maffio Venier · Poetry Cove